De dag nadat wij in Hebron waren geweest, was er in Jerusalem veel te doen om de uitzetting van enkele kolonisten in de binnenstad van Hebron. Zij hadden zich een huis toegeëigend op de centrale markt in Hebron, en nadat ze vernomen hadden dat ze zouden worden uitgezet, het huis volledig gebarricadeerd, en zelfs een soort ‘bunker’ gemaakt om zich in te verschuilen. De uitzetting duurde enkele uren, omdat het leger lang had gezocht hoe ze “de bunker konden vernietigen, zonder de inzittenden te kwetsen.” Het hele gebeuren werd uitgebreid verslaan in de media.
Het toont wat voor meesters de Israeli zijn in het gebruiken van de media. Wij hebben met onze eigen ogen gezien hoe jaar na jaar de kolonisten meer terrein winnen in de binnenstad van Hebron. Maar als je daar informatie over zoekt, moet je al weten waar je moet zoeken. Die ene keer echter dat het leger enkele kolonisten uitzet, uit een huis waar ze illegaal verblijven, komt dit zeer uitgebreid aan bod in de media.
Wat we te zien kregen bij een Palestijnse boer thuis, heb ik echter nog niet vaak in een krant of op tv gezien. We bezochten de man, samen met iemand van het UAWC (www.uawc.net), een partnerorganisatie van Oxfam Wereldwinkels. Vlak naast zijn huis liep een groot hek, onder elektriciteit, en met prikkeldraad over, op en naast. Dit stelde blijkbaar de omheining voor van een settlement vlakbij. Enkele tientallen meters verder liep nog een soortgelijk hek, maar dat was al wat verroest. Volgens de man was dat de omheining van het settlement twee jaar geleden. Het stuk tussen de twee hekken was toen nog zijn grond.
Vanop het dak van het huis hadden we een goed overzicht over de omgeving. Achter ons liep dan het hek, dat zelfs een bocht maakte omdat het huis ‘in de weg’ stond. Links konden we een legerkazerne zien. Af en toe rijden de tanks naar het schijnt op en aan, zonder om te kijken, door de velden van de Palestijnse boeren. Recht voor ons lag de kolonie Qiryat Arba, de grootste kolonie in het district Hebron, waar zo’n 6000 rechts-orthodoxe joden wonen. Rechts lag eerst nog een vallei met Palestijnse akkers, maar daarachter stond alweer een elektriciteitscentrale voor kolonisten.
En net zoals de omheining achter ons om de zoveel jaar weer enkele tientallen meters opschuift, gebeurt dat bij elke kolonie. De verschillende kolonies waar we zicht op hadden, groeien steeds meer en meer naar elkaar toe, en als het zo verder gaat, zullen ze binnenkort één grote kolonie vormen.
De Palestijnse boer had het er duidelijk moeilijk mee toen hij vertelde over welke groenten en fruit hij vroeger teelde op de grond die nu niet meer van hem was. Hij vertelde er ook bij dat de politie aanwezig was toen de omheining “opschoof”. De politieagenten trokken foto’s, praatten met de kolonisten, en stelden pv’s op. Maar uiteindelijk stond de omheining er wel, was de boer zijn grond kwijt, en heeft hij er achteraf niks meer van gehoord. Wanneer zaken als deze voor het hooggerechtshof komen in Israel, maken de Palestijnen steevast geen enkele kans.
Soms gaat het nog eens stuk verder dan een omheining tot rond het huis zetten: soms gaat de omheining tot voorbij het huis. De huizen die op die manier worden ‘ingelijfd’, worden meestal afgebroken. Soms krijgen mensen “twee uur tijd om hun gerief te pakken”, waarna een bulldozer het huis en alles wat is achtergebleven, plat rijdt.
Jammer genoeg staat deze boer binnenkort waarschijnlijk hetzelfde te wachten.
