Ondertussen ben ik twee weken terug thuis. De zogenaamde ‘dagelijkse sleur’ eist meer en meer mijn aandacht op. Andere zaken vragen om voorrang.
Hoe hard ik ook de behoefte voel om ‘iets’ te doen met de ervaringen die ik heb opgedaan en de verhalen die ik terug heb meegebracht, het volledige relaas van de reis zal niet op deze weblog terecht komen.
Als ik het herlees, staat het voornaamste er wel in. Hebron ontbreekt nog, dat komt er zeker nog op. Maar Qalqilya haalt de blog bijvoorbeeld niet. Nochtans net een schrijnend voorbeeld van de invloed van de muur op de economie en de landbouw van de Palestijnen.
Het is jammer dat ik – alweer – wordt geconfronteerd met de begrenzingen van tijd, ruimte, en van mezelf. Een confrontatie die waarschijnlijk vele vrijwilligers, net als mij, regelmatig meemaken.
Niettemin vond ik deze observatiemissie absoluut de moeite. Ondanks dat ik al vrij veel wist over het conflict, heb ik toch nog één en ander bijgeleerd. Maar wat vooral het verschil maakt is dat ik nu niet enkel de feiten ken, maar dat ik ze ook heb gevoeld en beleefd.
Wanneer ik nu over deze feiten vertel, dezelfde als wanneer ik over het conflict sprak voor mijn reis, is het op een heel andere manier. Het leeft in mij. Het vloeit en borrelt en bruist. En ik heb al gemerkt dat mijn ‘publiek’ nu ook anders naar mij luistert dan voorheen.
Er zijn nog heel wat lezingen gepland. We schrijven nog een artikeltje voor de Weeweekrant. Over de olijfboomactie die we gedaan hebben, nog iets dat de blog niet heeft gehaald. Ik ben nog wel wat andere dingen van plan ook. Maar deze stukjes, daar heb ik even geen tijd meer voor. Jammer, maar helaas.
Groetjes,
Jelle
