Laos.
Laos is nog steeds communistisch, en vooral nog niet erg ontwikkeld, zeker niet op het vlak van gezondheidszorg. Als je echt ziek wordt, moet je naar Thailand, zien dat je zo snel mogelijk in Bangkok geraakt, of desnoods naar huis. Hoe lang zou dat duren?Waar ik zit, geraak je enkel met de boot. Maar op dit moment is het weer te slecht, en durven ze niet varen. De rivier is veel te wild, en de wind veel te strak. Maar laat ons veronderstellen dat ze het er voor een noodgeval toch op wagen. Dan is het nog één km tot aan de weg, geen idee hoe je die moet overbruggen als je echt iets mankeert, maar daar vinden we dan ook wel iets op. Aan de weg moet je dan eender wat voorbij rijdt tegen houden, en een lift vragen tot aan de volgende stad. Daar zal je dan sowieso moeten overnachten, geen weg naast, om dan de volgende morgen een bus te nemen naar de grens, die over te steken, en dan vervoer te vinden tot in de eerste Thaise stad. Vandaar moet je dan nog eens 8 uur bus of zo tot in Bangkok. Met wat geluk vertrekt er ’s avonds net een nachtbus.
Laat ons dus maar concluderen, dat als er echt iets scheelt, je het wel kan vergeten. Maar waarom bereken ik dat nu?Ik sta ergens in een prachtig landschap, helemaal alleen (moeten ze je dus eerst nog vinden, ook. Morgen passeert hier misschien eens iemand anders). Je hoort een waterval, maar je ziet ze niet. Als dat niet uitdagen is! Wat is er nu fotogenieker dan een waterval? Toch niet al te veel dingen, me dunkt. Bovendien was bij de vorige waterval, de enige die ik tot nu toe ben tegengekomen, de batterij van mijn camera net leeg. Bij die 500 foto’s van Laos zit dus nog geen enkele waterval…
Ok, maar hoe kunnen we er nu voor zorgen dat we die waterval die we horen ook effectief te zien krijgen? Eens kijken…ah! Dat is een mooie rots! Egaal, gladdig, nat, zonder steunpunten,… maar ik durf er veel geld op in te zetten dat je van op die rots de waterval wel kan zien.Voorzichtig dus, één stapje, nog een stapje, hmm, toch maar wat meer voorover leunen. knietje hier, knietje daar, auw mijn knietjes. Plat op mijn buik. Vooral niet naar beneden kijken, verdomde hoogtevrees. Als ik mijn hand in dat gleufje zou krijgen…ja! OK, voorzichtig verder schuiven, beetje bij beetje…
Uiteindelijk zit zelfs mijn linkervoet in dat gleufje. allee ja, eerder de kleine teen van mijn linkervoet, maar toch. Jammer dat ik voor de rest geen enkel steunpunt heb. Ik lig dus zo plat mogelijk op die schuine, glibberige rots. Duw mijn knieen (auw!) zo hard mogelijk tegen die rots, mijn armen wijd open, zo veel mogelijk druk proberen zetten op mijn ellebogen en linkerhand.OK, heel voorzichtig nu, kijken over mijn rechterschouder. Ja, zie je wel! De waterval! hmm, wel veel kleiner dan gedacht. Waar is die camera nu? Schuif ik naar beneden als ik mijn rechterarm ophef? nee? Voorzichtig dan, zonder te kijken, camera een beetje draaien, waar is die knop nu? Tzzzz… Ja! Da’s alvast een eerste poging. Van ver eens kijken. Hoho, van de eerste keer goed… denk ik, voor zover ik het kan zien, met gestrekte arm en met mijn mijn een oog tegen de rots gedrukt.
Maar hoe geraak ik nu terug beneden? hmm.. Dat klepje van de camera kan ik er hier niet terug opzetten, hopelijk overleeft hij dit. Eén, twee, hup… zo snel mogelijk omdraaien en op mijn gat naar beneden schuiven. Amai dat is hoog, fuck ik ga snel!!!…Boink!!! Auw mijne voet! camera OK? Ja zenne, flink beestje! Shit, een gat in mijn broek! Kan ik nog gaan op mijn voet? Dat valt precies nog wel mee.
En die foto? hmmm… van dichtbij is hij toch niet zo zuiver.Dus diafragma op 4.5 ipv 5.6, sluitertijd misschien toch maar automatisch, toch nog eens proberen zonder flits, dus iso opfokken tot 1600. En één stapje, nog een stapje…
