Cambodia.
Cambodia is vooral bekend (berucht) omwille van het geweldadige regime van de Khmer Rouge onder leiding van Pol Pot in de jaren ‘70, dat zowat een kwart van zijn eigen bevolking uitmoordde op 4 jaar tijd.
In ‘79 werd de Khmer Rouge van de macht verdreven, maar zij zijn een guerillastrijd blijven leveren tot in ‘93. Daarna is Cambodia rustiger en veiliger geworden, en zeker sinds de laatste verkiezingen van 2003 wordt Cambodia als een stabiel land beschouwd. Stabiel, maar corrupt.
Een van de dingen waar de regering in moest inversteren na meer dan 20 jaar oorlog, was de uitbouw van het wegennet, zodat de economie, en zeker ook de toeristenindustrie, opnieuw kon bloeien en voor een instroom van buitenlands geld kon zorgen. En over het algemeen zijn de wegen in Cambodia in de toeristische gebieden ondertussen vrij tot zeer goed. Echter, als er nu een weg goed zou moeten aangelegd worden, een autostrade zou moeten zijn, met 3 of 4 baanvakken, langs waar toeristen en vrachtvervoer in kolonne zouden moeten binnen en buitenstromen in Cambodia, dan is het wel de weg tussen Bangkok, hoofdstad van Thailand, en Siem Reap, de stad vlakbij de wereldberoemde tempels van Angkor Wat. Als er een weg moet worden uitgeroepen tot slechtste weg van Cambodia, dan zal het die weg wel zijn. Ik heb in mijn leven al over veel slechte wegen gereisd, en al veel gevloekt over de wegeninfrastructuur in sommige landen, maar dit slaat echt alles. De timing zal er misschien ook iets aan doen, want het is net het einde van het regenseizoen, maar dit was echt nog veel slechter dan bijvoorbeeld de verschrikkelijke weg tussen Managua en de oostkust van Nicaragua, of pakweg den duivendam in Beveren. En dan bedoel ik uiteraard den duivendam toen die nog DEN duivendam was, niet het perfecte tarmac dat nu is aangelegd tussen Klaveren Aas en de Gentse Weg. (Dankuwel daarvoor Jean-Pierre Boeye, u was een goede schepen. NEXT!)
Nu wordt er gezegd, of beter gefluisterd, dat een bepaalde vliegtuigmaatschappij, wiens naam ik niet ga noemen, heel veel geld betaalt aan een bepaalde politicus, wiens naam ik ook niet ga noemen, om toch maar vooral die weg niet her aan te leggen. Ik zou ook geen enkele andere reden kunnen bedenken waarom ze het nog niet gedaan hebben, en dit zou wel eens de beste investering kunnen zijn die een vliegtuigmaatschappij ooit gedaan heeft, want het plannetje werkt. Zowat elke toerist hier neemt het vliegtuig naar Siem Reap of Phnom Penh. Geen haar op hun hoofd dat er aan denkt om met de bus dat land binnen of buiten te rijden.
Bettie Williams, nobelprijswinnaar voor de vrede in 1977, zei me ooit: “If you’re not trying to make things better, you’re a part of the problem.” en dus probeer ik altijd op zijn minst het goeie voorbeeld te geven. Het goeie voorbeeld geven in dit geval, is mijn middenvinger opsteken naar Air Asia (oeps) en Cambodiaans eerste minister Hun Sen (oeps oeps) en dus de bus te nemen van Phnom Penh naar Bangkok.
Om 7u ’s morgens ben ik vertrokken om eerst 5u lang nog vrij comfortabel te zitten, aangezien de wegen in het zuiden van het land dus wel zijn heraangelegd. Maar vanaf de plaats waar we geluncht hebben, tot aan de grens, niet eens 200 km, is de manier waarop we ons voortbewegen gewoon niet te beschrijven. Dit moet je mee gemaakt hebben om te kunnen vatten. Als we eindelijk aan de grens aankomen om 17u (!!!) doen al mijn spieren en gewrichten pijn, is de helft van het glazuur van mijn tanden, heb ik een stuk van mijn tong gebeten en ben ik zo misselijk dat het lijkt of de hele wereld een kermismolen is. Zelf heb ik niet moeten overgeven, maar door al de geluidjes en geurtjes in de bus ben ik wel mijn eetlust kwijt voor de komende drie dagen op zijn minst. Bovendien voelen mijn nieren aan of ik net drie keer na elkaar ben moeten invallen als sparring partner van Mike Tyson. Al een geluk dat dat het geval niet is, of ik was nog een stuk van mijn oor kwijt ook.
Als je je zo voelt is het niet zo makkelijk om vriendelijk te zijn aan de paspoortcontrole, en ik veronderstel dat ik er niet zo goed zal uitgezien hebben, maar hell yeah, ik heb toch maar weer de corrosiviteit van de corruptie in Cambodia beperkt met deze heroische daad. Meer nog, ik verwacht hiervoor zelfs geen beloning, omdat ik dit nu eenmaal zie als mijn plicht als naieve linkiewinkie. Het bed waarin ik me ’s avonds heb geploft, nadat ik om 22u ben toegekomen in Bangkok, was trouwens het meest fantastische wat me toen kon overkomen. Dat is al beloning genoeg.
Wereldverbeterende groetjes,
Jelle
