De avonturen van een linkiewinkie zonder vrees september 24, 2006

Thailand. 

19 september 2006.

Geland vanuit België om 16u, de bus op en recht de spits in. Het duurt lang eer we Kao San Road bereiken, en het is al donker als ik er aankom. Kao San Road is dé toeristische buurt van Bangkok. Zowat alle hotels en guest houses bevinden zich hier, en het stikt hier van de restaurants, pubs en souvenirwinkeltjes. De buurt overvalt me een beetje. Ik wandel wat doelloos rond om aan de sfeer te wennen, maar dat lukt niet echt. Toch maar vlug een hotelletje zoeken dan.Na wat zoeken, wat afwegen en wat afbieden vind ik toch iets waar ik mee kan leven. Ik eet nog wat op straat, en zit dan beneden in het hotel even te bekomen met een drankje. Het is nog maar negen uur, maar ik ben van plan om dadelijk te gaan slapen. Er staat een T.V. te spelen, afgestemd op CNN.

Plots ‘Breaking News!’ Er rijden tanks rond in de straten van Bangkok! Niemand weet wat er gaande is, maar waarschijnlijk gaat het om een militaire coup. Lap! Het moet weer lukken! Ik ben hier nog maar een paar uren, en het spel zit al op de wagen!Het wordt muisstil. De Thaise mensen van het hotel kijken een beetje paniekerig naar elkaar. Alle toeristen kluisteren zich aan het televisietoestel. Althans, toch voor eventjes. Het duurt niet lang of alle posten worden uit de ether genomen. Het enige kanaal dat nog wordt uitgezonden, is een Thaise post waar enkel hymnes voor de koning op te horen zijn. Ik probeer met het weinige dat ik weet de situatie in te schatten, en kom tot de conclusie dat ik gewoon té weinig weet om dat te kunnen. Ik zit in een vreemd land op het moment dat er een coup wordt gepleegd, en zit vast in mijn hotel zonder van iets af te weten.

Met alle toeristen, maar niet met den deze! Ik grabbel mijn camera en loop de straat op. Alle andere toeristen proberen blijkbaar zo snel mogelijk in hun hotel te geraken. Alle winkeltjes, kraampjes, cafés en restaurants zijn aan het sluiten.Ik spreek een gast aan met een taximoto: “Weet jij waar de tanks zijn?” “Wat wil je, meneer? Sex?” Hij heeft me blijkbaar niet zo goed begrepen.Ik probeer het uit te leggen met handen en voeten. Als hij het eindelijk snapt is zijn reactie wel heel eerlijk: “ZOT!” Ik probeer bij nog een paar andere, maar de naar ’t schijnt nochtans zeer behulpzame Thai zijn niet echt geneigd me te helpen. Het duurt een tijdje om iemand te vinden die het wel ziet zitten. Het gastje geeft overigens toe doodsbang te zijn, en zegt me twee straten verder af te zullen zetten.  

Een paar straten verwijderd van het parlement, is de straat reeds afgezet, maar er zijn geen soldaten of tanks te zien. De taximoto zet me af, wenst me heel veel succes en maakt zich dan snel uit de voeten. Ik wandel rustig voorbij de wegversperring.In de verte, op het volgende kruispunt, zie ik een tank staan. Er staan ook nog een paar soldaten rond, en er zit er eentje bovenop. Er staan ook nog drie Thaise toeschouwers, maar die zien er niet zo OK uit. Ik wandel dus naar de andere kant van de straat.

Op het kruispunt is voor de rest niet zo veel te zien. Deze mannen bewaken duidelijk een brug (een andere baan van het kruispunt) die naar het parlement leidt. Ik twijfel even om een praatje te gaan maken met de militairen, maar kan niet inschatten hoe ze zullen reageren. Ik besluit hen alvast eens te testen door een foto te trekken, om te zien hoe ze daarop reageren. Mijn flits verlicht het hele kruispunt en de soldaten kijken verschrikt op. Ze overleggen even onder elkaar. Er rijdt plots een vrachtwagen voorbij, waarvan de hele laadbak vol zit met militairen. Instinctief hef ik mijn camera op, maar als ik de gelaatsuitdrukkingen zie van de soldaten achterin, beslis ik toch maar niet af te drukken. Eén militair op het kruispunt begint in mijn richting te beweging. Ik doe alsof ik hem niet gezien heb, en traag, maar toch nog snel genoeg, stap ik weg van het kruispunt. Dit was veel moeite voor één foto, waar eigenlijk niet zo veel op te zien is, maar no way dat die kerel hem gaat wissen. Dat lukt, want de soldaat draait zich alweer om, maar het heeft geen zin om hier nog te blijven.

Als ik terugwandel, twijfel ik om het nog eens langs een andere kant te proberen, maar waarschijnlijk zal het op alle wegen naar het parlement wel hetzelfde liedje zijn. De eerste taximoto die ik tegenkom, hou ik tegen, en ik laat me terugvoeren naar het hotel. Kao San Road is volledig leeg en alles is gesloten. Ik bel even naar huis om te zeggen dat alles in orde is, en kruip daarna eindelijk in mijn bedje. 

20 september 2006 

De situatie is rustig. Alle soldaten en alle tanks dragen gele lintjes, de kleur van koning Bhumibol, de vleesgeworden god voor alle Thai. Want geen enkele koning is zo geliefd als de Thaise. De militairen hebben de premier afgezet, en beloven weldra nieuwe verkiezingen. Ze hebben daarover al een onderhoud gehad met de koning, en die was blijkbaar akkoord. En als de koning akkoord is, dan is er voor de gewone Thai geen vuiltje aan de lucht. Verschillende mensen gaan zelfs bloemen geven aan de militairen, om hen te feliciteren. 

Maar goed, dat geldt voor de Thai. Maar wat met de gemiddelde toerist? Die is er blijkbaar toch iets minder gerust op. De gesprekken op Kao San Road gaan dan ook maar over één ding. De Thai hebben dat goed begrepen. Van alle Oostaziatische landen heeft Thailand de beste en de meest stabiele economie, maar niettemin blijft Thailand heel afhankelijk van de toeristische dollars. Om te vermijden dat alle toeristen massaal het land zouden verlaten, en er ook geen andere meer zouden toekomen, worden er allerlei inspanningen gedaan. Zo moet vandaag bijvoorbeeld nergens belastingen op betaald worden, en is het openbaar vervoer volledig gratis gemaakt. Bovendien wordt er voor gezorgd dat alle toeristisch trekpleisters nog bereikbaar zijn, ondanks dat nog heel wat straten zijn afgezet, zeker in de buurt van het parlement.

Ik laat me voeren door een vandaag gratis taximoto tot aan een boeddhistische tempel. Iedereen wordt echter afgezet aan een wegblokkade. Enkel toeristen en boeddhistische monniken mogen hier passeren, om de tempel te bereiken. Alle anderen worden zonder pardon teruggestuurd. Voorbij de wegblokkade ligt een lange, brede laan, waar het op andere dagen krioelt van de auto’s, bussen, brommers en fietsers. Vandaag is het er rustiger dan de serene tempel die zich aan de linkerkant uitstrekt. In de verte is er wel nog een tank te zien, op het volgende kruispunt. De tempel is mooi, maar nu ook weer niet ongelooflijk spectaculair en terwijl ik er rondloop kan ik de situatie buiten de tempel niet van me af zetten. Vooral die volledig lege, lange, brede laan, blijft door mijn hoofd spelen.

Ik merk dat alle ingangen van de tuinen rond de tempel open staan. Dat is eigenlijk een beetje bizar, omdat je door de wegblokkades de tempel maar langs één kant kan bereiken. Als ik de tempel en de tuinen wel gezien heb, wandel ik langs de omheining naar de meest tegengestelde ingang dan die langs waar ik ben binnen gekomen, en steek voorzichtig mijn hoofd het hoekje om… Niks of niemand te zien. Enkel opnieuw die lange, lege laan, met langs rechts de wegversperring, enkele honderden meters ver ondertussen. Langs links daagt de tank op het volgende kruispunt me nu nog meer uit. Ik stap het voetpad op, en blijf nog even staan. Doordat het voetpad deels is afgeschermd door bomen, is de kans vrij klein dat ik word gezien van aan de wegblokkade. Ik wandel rustig verder naar links. Na opnieuw enkele honderden meters te hebben afgelegd, besluit ik vlug de straat over te steken. De tank op het kruispunt is ondertussen veel dichter bij dan de wegblokkade aan de tempel. Ik ben benieuwd wat er hier eigenlijk is, en met mijn camera in de aanslag, stap ik rustig verder.

Als ik bijna op de hoek ben, begint mijn nieuwsgierigheid wel heel hard de kop op te steken. Ik kan nog net niet zien wat er zich achter de hoek bevindt, maar heb al lang geen oog meer voor wat er zich langs mijn linkerkant afspeelt. 

“HEY YOU!”…dat komt van links. Terwijl er langs mijn rechterkant nog net een muur in de weg staat, kan ik wel al het hele kruispunt overschouwen. En andersom, natuurlijk. Voor de tank zitten wat militairen neer op plastic stoeltjes, en staan er vooral ook een paar recht, met de mitrailleur in de aanslag. De man die op mij roept heeft een rode band rond zijn arm, waarop in witte letters “MP” staat. Hij herhaalt zijn kreet, terwijl hij naar mij wijst: “Hey you!” en gebaart dat ik moet maken dat ik voor zijn blokkade sta. Die bestaat uit niet meer dan wat rood-wit gestreepte kegels (en de tank, natuurlijk) maar ik kan me wel voorstellen dat het voor hem uitmaakt of ik vóór of áchter die kegeltjes sta.

“Maar ik kom van ginder” probeer ik nog even in het Engels, maar dat haalt niet zo veel uit. De man begint te vloeken in het Thai, dus ik wandelen maar al in de richting van de kegeltjes. Pas als ik dan toch het gebouw aan mijn rechterkant kan zien, besef ik eindelijk waar ik me bevind. Vlak voor het Thaise parlement! Terwijl ik verder wandel, hef ik mijn camera op, en richt hem naar het parlementaire gebouw. Ik hoor de soldaat echter nog harder beginnen vloeken, dus laat ik het toch er maar bij. Ik wandel zo ver mogelijk van de MP voorbij de blokkade en durf hem niet meer aan te kijken. Ik stap ineens verder langs opnieuw een lange, brede, en vooral lege laan.

Zo’n 20 meter verder bedenk ik me dan toch. Dit kan niet! Hier gestaan hebben en toch geen foto hebben getrokken, ik vergeef het mezelf nooit als ik ooit Alzheimer krijg. Ik draai me nog eens om en trek dan toch maar een foto. Of hij gelukt is, bekijk ik pas veel verder. Ik ben niet echt meer geneigd om ergens te blijven stilstaan. Het duurt lang eer ik aan de volgende blokkade kom, en het rare is dat ook op dit kruispunt, in alle vier de richtingen, alle straten volledig leeg en afgezet zijn. De mannen die de blokkade bewaken kijken maar raar als ik er voorbij kom geparadeerd, en zo gaat het nog een paar keer. Ik probeer opnieuw aan de tempel te geraken waar ik begonnen ben, omdat de taximoto die me er heeft afgezet, daar nog steeds op me staat te wachten. En sowieso zal ik een straat moeten bereiken waar wat verkeer is, wil ik nog terug in het hotel geraken.

Op die manier passeer ik nadien nog drie (3!) blokkades langs achter, eer ik opnieuw zit waar ik moet zitten. Geen wonder dat die MP en zijn mannen verschoten mij daar te zien. Normaalgezien had ik voorbij drie blokkades moeten geraken én die mannen zelf om te staan waar ik plots onbedoeld stond. Ik ben er eigenlijk nog goed vanaf gekomen. Ik besluit hier niet lang meer te blijven. Bangkok is sowieso toch niet mijn ding, en al dat revolutionair gedoe brengt me nog in de problemen. Eens terug in de bewoonde wereld, boek ik een bus naar Chiang Mai voor de volgende dag, om van daaruit de grens met Laos over te steken. ‘s avonds vier ik wel nog eerst mijn verjaardag op Kao San Road, onder het motto “If I can’t dance, I don’t wanna be part of your revolution!” Het levert me veel bekijks, nieuwe vrienden, en een kater van jewelste op.

Kinderen uit Doel eindelijk ingeschreven op school september 14, 2006

Woensdag 13 september 2006 is een dag die we bij B-asiel nog een tijdje zullen onthouden. Gisterenmorgen zijn namelijk de laatste vijf kinderen uit Doel ingeschreven in de gemeenteschool van Kieldrecht. Voorlopig worden zij opgevangen in een aparte klas. Uiteraard hopen wij dat zij op korte termijn worden verdeeld over de reeds bestaande klasgroepen.

 

We blikken nog even terug op de gebeurtenissen van de voorbije dagen.

 

Nadat zeven Roma-kinderen officieel geweigerd werden op de gemeentelijke basisschool De Droomwolk, dienden de ouders, samen met B-asiel, een klacht in bij de commissie voor de leerlingenrechten. Deze klacht zou behandeld worden op dinsdag 12 september.

 

De voorafgaande avond, maandag 11 september, kwam het college van burgemeester en schepenen van Beveren samen. Uiteraard stond de weigering tot inschrijving van deze zeven kinderen op de agenda.

Omdat het college niet tot een consensus kwam, besliste men de vergadering te schorsen tot wanneer de klacht van de ouders was behandeld door de commissie voor de leerlingenrechten.

 

Zowel de ouders, begeleid door B-asiel, als de gemeente Beveren werden uitgenodigd om voor deze commissie hun verhaal te doen.

De gemeente heeft steeds beweerd dat het draagvlak van de scholen in Kieldrecht niet breed genoeg was voor een plotse instroom van een groep niet-Nederlandstaligen. Bij de weigering tot inschrijving had zij dit ook als reden opgegeven.

Het draagvlak van een school is echter wettelijk omschreven, en kan enkel ingeroepen worden als reden wanneer het kinderen betreft die worden georiënteerd naar buitengewoon onderwijs. Dit was hier niet het geval. Gemeentesecretaris Jan Noppe vertelde aan de commissie dat de gemeente een statement wou maken betreffende de term ‘draagkracht van een school’, namelijk dat dit niet enkel zou mogen gelden voor leerlingen die georiënteerd worden naar het buitengewoon onderwijs, maar ook voor leerlingen waarvan om een andere gegronde reden mag aangenomen worden dat zij extra aandacht nodig hebben van de betreffende leerkracht en zij daardoor ook een bedreiging vormen voor de kwaliteit van het onderwijs dat wordt aangeboden aan de andere kinderen.

 

Opmerkelijk hierbij is dat de gemeente het zich blijkbaar wil permitteren de wet te interpreteren zoals het haar goed uitkomt, zelfs wanneer haar interpretatie regelrecht indruist tegen wat er in de omzendbrief van de minister van onderwijs staat over de term ‘draagkracht van de school’.

Het valt ons echter vooral op dat men van deze kinderen, nog voor men ze ooit ontmoet heeft, reeds op voorhand oordeelt dat het probleemkinderen zijn. In al haar berichtgeving sprak de gemeente steeds over “kinderen die geen woord Nederlands spreken”. Vreemd dat men dat kan weten zonder deze kinderen ooit gezien of gehoord te hebben.

Stippen we daarnaast toch ook aan dat de gemeente blijkbaar “een statement” wou maken met de weigering tot inschrijving. In een eerder persbericht stelde de gemeente nochtans: “Wij hopen oprecht dat met de asielzoekers, illegalen én in het bijzonder hun kinderen géén perverse spelletjes worden gespeeld.”

De motivatie van B-asiel voor de genomen stappen is echter glashelder. Net zoals de kinderen zelf, en hun ouders, willen wij gewoon dat tegemoet wordt gekomen aan hun recht op onderwijs. Wij hebben nooit de intentie gehad om spelletjes te spelen met deze mensen.

Maar het gemeentebestuur vond het blijkbaar zo belangrijk een statement te maken, dat zij daarvoor de onderwijswetgeving en de internationale principes negeerde, en daarbij deze kinderen maakte tot speelbal van hún politieke spelletjes.

 

De commissie voor de leerlingenrechten kon zich niet vinden in de argumenten van de gemeente, en verklaarde onze klacht dan ook ontvankelijk en gegrond. De kinderen hadden niet mogen geweigerd worden.

 

In de namiddag vonden nog onderhandelingen plaats tussen het gemeentebestuur, de minister van onderwijs en B-asiel. De minister beloofde een extra leerkracht te voorzien voor elk van de drie scholen in Kieldrecht voor maximaal zes maanden, om zo de kinderen uit Doel beter te kunnen opvangen en het onderwijs voor de andere kinderen in de scholen te vrijwaren.

Niks stond de inschrijving van de laatste zeven Roma-kinderen nog in de weg, en dinsdagavond 12 september werd dit ook bekrachtigd op de gemeenteraad.

 

Woensdagmorgen, 13 september zijn dan vijf van deze kinderen eindelijk begonnen aan hun schooljaar. Om 8u15 stonden ze te popelen van ongeduld, boekentasje op de rug, zo fier als een gieter, om te vertrekken naar school. Ze werden hartelijk ontvangen door de directie en nog diezelfde voormiddag is de leerkracht, beloofd door de minister van onderwijs, aangeworven.

In een eerste stadium worden de vijf kinderen uit Doel ingedeeld in een apart opvangklasje, waar zij vooral de basis van de Nederlandse taal zullen aanleren. Wij hopen dat dit stadium niet al te lang zal duren, en dat men deze kinderen intussen zal observeren om te zien op welk niveau ze kunnen meedraaien in de reguliere klassen.

 

De vader van de twee andere kinderen die zich vorige week hadden aangeboden in de gemeenteschool, besliste jammer genoeg om zijn kinderen toch niet in te schrijven.

Hij kregen namelijk bericht dat zijn huis binnen zeer korte termijn zal worden afgebroken, en vond het dan niet meer de moeite om zijn kinderen nog naar school te sturen. Vandaag reden er reeds bulldozers rond in het dorpje, en werden de eerste huizen neergehaald.

 

Een tijdje geleden werd aan alle krakers in Doel een voorstel gedaan door de Maatschappij Linkeroever om hun woning legaal te kunnen betrekken. In totaal gingen er 69 krakers in op dit voorstel en 28 krakers zijn effectief geregulariseerd op deze manier. In totaal dienden ook 23 illegale gezinnen een aanvraag in om hiervoor in aanmerking te komen. Hun aanvragen kregen echter allemaal een negatief advies, net omdat zij illegaal in ons land verblijven. Zelfs als zij binnenkort vallen onder het subsidiair beschermingsstatuut voor Roma’s, kunnen zij niet meer in aanmerking komen voor deze regularisatie van hun woning.

Nu de bulldozers rondrijden in Doel, valt te verwachten dat één voor één deze gezinnen opnieuw zullen verdwijnen in een ondergronds niemandsland. Hen traceren zal nagenoeg onmogelijk worden. Dit is een gemiste kans! Maandenlang vraagt B-asiel al om deze mensen te begeleiden naar open asielcentra. Nu is het daarvoor waarschijnlijk te laat.

 

B-asiel zal proberen om in overleg met de gemeente en het O.C.M.W. hier alsnog werk van te maken. Wij hopen dat, na de opschudding van de voorbije weken, deze gesprekken eindelijk op een open, eerlijke en constructieve manier kunnen gevoerd worden. Wij verkiezen rond de tafel zitten en samen menselijke oplossingen zoeken, boven communiceren via de media en het rondstrooien van ongegronde verwijten.

Gemeente Beveren weigert kinderen van asielzoekers op haar scholen september 10, 2006

De laatste dagen kwamen de gemeente Beveren en daarbij ook B-asiel enkele malen in het nieuws. Het leek ons nuttig om ook zelf eens ons verhaal te doen, en enkele zaken die fout zijn weergegeven, recht te zetten.

De burgemeester van Beveren, Marc Van de Vijver, vroeg de basisscholen van deelgemeente Kieldrecht geen kinderen van asielzoekers in te schrijven, hoewel dat tegen de onderwijswetgeving en de internationale principes is. De kinderen waarnaar Van de Vijver verwijst, zijn de 35 tot 40 kinderen van Roma-zigeuners, die in het bedreigde dorp Doel verblijven.

Gemeenschapsschool De Zonnewijzer heeft nooit gevolg gegeven aan deze oproep, en vanaf 1 september lopen enkele Roma-kinderen er school.

Het schoolbestuur van de vrije basisschool De Kreek was eerst geneigd om wel in te gaan op de vraag van de burgemeester, maar werd teruggefloten door het bisdom Gent en Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs. Ondertussen zijn ook in De Kreek een aantal van de kinderen uit Doel ingeschreven.

In de gemeentelijke basisschool De Droomwolk houdt men echter voet bij stuk. Tot op heden zijn daar nog steeds geen kinderen van Roma-zigeuners ingeschreven. Het gemeentebestuur kon aan de andere twee scholen dan wel enkel vragen om deze kinderen niet in te schrijven, in haar eigen school besloot zij om deze inschrijvingen effectief te weigeren.

Nadat Vlaams minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke deze beslissing “onwettig en dom” had genoemd, hoopten wij dat het college van burgemeester en schepenen zou worden samengeroepen bij hoogdringendheid. Dan had zij haar eerdere, voorlopige beslissing kunnen herroepen, of een andere constructieve oplossing kunnen aanreiken.  Maar blijkbaar vindt het college deze materie niet hoogdringend, want ondertussen is het schooljaar al meer dan een week bezig, en is er nog steeds geen oplossing voor deze kinderen.

Het gemeentebestuur van Beveren merkte eerder op dat deze kinderen vaak weinig of geen Nederlands spreken en vreest dat de kwaliteit van het onderwijs daaronder kan lijden. Een plotse instroom van een veertigtal kinderen die geen Nederlands spreken zou de draagkracht van de scholen van Kieldrecht overstijgen en daarenboven getuigen van slecht bestuur.

Het lijkt ons echter nodig om daar volgende bemerkingen bij te maken.

Eerst en vooral is het niet waar dat al deze kinderen geen woord Nederlands spreken. De meesten van hen spreken goed tot matig Nederlands, slechts enkelen heel weinig. Indien deze kinderen de kans krijgen om zich te integreren in een Nederlandstalige klasgroep, zullen zij binnen een heel korte termijn onze taal machtig zijn.

Het aantal kinderen van 35 tot 40 lijkt op het eerste zicht misschien veel, maar in de praktijk valt dit best mee, omdat het gaat over kleuters en lagere schoolkinderen van verschillende leeftijden. In de klasgroepen van de drie scholen zouden maximum twee leerlingen per klas terecht komen, meestal slechts één of zelfs geen. Wij vinden het merkwaardig dat het gemeentebestuur beweert dat het draagvlak van de scholen dit niet aan zou kunnen.

Aangezien een deel van de kinderen reeds is ingeschreven in de twee andere scholen in Kieldrecht, blijven er, buiten de zeven kinderen die de gemeenteschool afgelopen week weigerde in te schrijven, zelfs niet zo heel veel kinderen meer over die nog niet naar school gaan.

In sommige media werd ook beweerd dat het initiatief om de kinderen in te schrijven in de Kieldrechtse scholen komt van B-asiel. Dit is echter niet correct. Deze mensen zouden zelf niet liever hebben dan dat hun kinderen de kans krijgen om school te lopen.

B-asiel is een vrijwilligersvereniging met als hoofddoel steun te verlenen aan mensen in nood die in het dekenaat Beveren verblijven. Dit gaat van materiele hulp als het uitdelen van kledij en voedselpakketten, tot begeleiding en advies wanneer zij zich moeten wenden tot een officiële instantie.

Net zoals wij hen vaak begeleiden bij een bezoek aan Kind en Gezin, het O.C.M.W. of een dokter, hebben wij hen ook begeleid toen zij hun kinderen wilden inschrijven. Een begeleiding die jammer genoeg noodzakelijk is, omdat hun rechten niet altijd vanzelfsprekend zijn, zoals de laatste dagen duidelijk is gebleken.

Tot slot vindt het gemeentebestuur het “zinloos om die kinderen voor een paar weken naar school te sturen. Over pakweg een maand zal iedereen die geen geldige papieren heeft hier buitengezet zijn.”

Wij durven te hopen dat de burgemeester en de schepenen beter op de hoogte zijn van dit dossier dan zij hier doen uitschijnen. Roma-zigeuners zijn niet repatriëerbaar, ook niet wanneer zij zijn uitgeprocedeerd. Bovendien vallen zij binnen enkele maanden onder een nieuw subsidiair beschermingsstatuut, waardoor zij waarschijnlijk definitief kunnen blijven. Het is te hopen dat deze vluchtelingen dan, na de vele traumatische belevenissen die zij hebben meegemaakt, eindelijk kunnen beginnen bouwen aan een nieuwe toekomst. Een nieuwe toekomst die voor hun kinderen had kunnen beginnen op 1 september.

Wij weten ook wel dat de uiteindelijke toekomst van deze mensen niet in Doel zal liggen. In meer dan één scenario verdwijnt dit dorp binnen enkele jaren van de kaart. Bovendien leven deze mensen in gekraakte huizen, omdat ze nergens anders terecht kunnen. Eens zij onder het beschermingsstatuut vallen, zullen zij zich hopelijk betere woningen kunnen permitteren.

Dat neemt echter niet weg dat zij zich nu voorlopig nog op het grondgebied van de gemeente Beveren bevinden, in een erg penibele situatie, en gedurende de komende maanden moeten zij zich nog zo goed en zo kwaad mogelijk zien te redden.

Doen of deze mensen er niet zijn, is onaanvaardbaar. Reeds maandenlang vraagt B-asiel aan het O.C.M.W. van Beveren om middelen vrij te maken om deze mensen te inventariseren en te begeleiden naar open asielcentra. In een open asielcentrum kunnen deze mensen perfect opgevangen worden, en is er onderwijs voor de kinderen voorzien. Een doorverwijzing naar een open asielcentrum moet echter steeds gecoördineerd worden door een O.C.M.W. Het O.C.M.W. van Beveren heeft steeds beweerd dat zij hiervoor noch de mensen, noch de middelen heeft.

Wij vragen ons hierbij af in hoeverre het ontbreken van deze middelen te maken heeft met het ontbreken van de politieke wil om deze mensen te begeleiden. Nochtans had de burgemeester van Beveren zich heel wat problemen kunnen besparen, als hij ervoor had gezorgd dat deze middelen wel beschikbaar waren.

B-asiel blijft in afwachting van een definitieve en constructieve oplossing niet bij de pakken zitten. Gedurende de eerste schoolweek organiseerden wij een inzamelactie bij de verschillende scholen van de gemeente Beveren. Aan de ouders van de Beverse kinderen werd gevraagd om schoolmateriaal dat door hen niet meer werd gebruikt, mee te brengen naar de school. Afgelopen weekend hebben we dat schoolgerief dan verdeeld onder de kinderen in Doel, zodat ook zij met het juiste en het nodige materiaal kunnen starten aan het schooljaar.

De respons van de Beverse bevolking op deze actie was echter zo groot, dat er nu nog heel wat materiaal over is. Dit overgebleven schoolgerief zullen wij op onze beurt doorgeven aan andere organisaties die werken voor het goede doel.

Uiteraard zijn wij enorm dankbaar voor deze massale steun, en voelen wij ons gesteund door de andere Beverenaren. Een extra motivatie om te blijven ijveren voor mensen in nood.